Gastblog door Joke Brons
Als ik iets ga doen wat ik nog niet eerder heb gedaan, voel ik altijd een gezonde spanning in mijn buik. Zo ook nu, nu ik met de bus van Alicante naar Málaga reis. Mijn koffer is gepakt, mijn rugzak gevuld met alles wat ik onderweg nodig heb. Mijn Dan Brown-boek – Het ultieme geheim – ligt klaar. Weer zo’n retespannend verhaal dat ik niet weg kan leggen. Oortjes? Check. Water, sminties en een overheerlijke chocoladekoek? Zeker. En natuurlijk een verse pan van de lokale bakker in Moreira, waar ik mijn eerste vakantieweek heb mogen doorbrengen.

Aangekomen bij het busstation van Alicante is het even zoeken naar een parkeerplek. De stad zelf oogt grauw: veel graffiti, verpaupering, weinig uitnodigend. Mijn eerste indrukvan Alicante is niet een al te beste jammer genoeg. Helaas kunnen we geen parkeerplaats vinden waar we langer kunnen staan, dus neem ik snel afscheid van mijn familie.  Ik heb nog wat tijd te doden en ga zitten in het cafetaria op de eerste verdieping.  De koffie is niet te doen met water uit de kraan, dus houd ik het maar even bij het scrollen door mijn telefoon.

Beneden is het busstation overzichtelijk ingericht met genummerde perrons en digitale borden. Tien minuten voor vertrek verschijnt eindelijk het perronnummer van de bus naar Málaga.

Shit, mijn boek
De chauffeur spreekt alleen Spaans en raakt zichtbaar geïrriteerd omdat niet alle reizigers met een maleta (koffer) zich bij hem melden om in het ruim gezet te worden. Ook de handbagage-koffers dus. Verbaasd kijkende reizigers geven alsnog de kleine koffers af en ook een man met een grote rugzak moet eraan geloven. Ik houd angstvallig mijn rugzak uit het zicht van de buschauffeur. Gelukkig kan ik zonder enige moeite instappen. Ik zoek mijn krappe plekje op in de hoop dat de stoel naast me leeg blijft, maar helaas… ik krijg een buurvrouw. De rugzak verdwijnt naar het opbergvak boven de stoelen. Nadat ik zo goed als alles eruit heb gehaald, wat ik denk nodig te hebben, neem ik weer plaats en doen we netjes de gordels weer om. Als we net zitten, bedenk ik: shit mijn boek. De vrouw schiet in de lach en ik pak alsnog mijn boek.

Ik hoef voorlopig even niet
Voor me zit een jonge man die duidelijk een korte nacht heeft gehad. Na een half uur rijdt hij diep snurkend het land der dromen binnen. Lang leve mijn oortjes. Voor vertrek maken sommige heren nog gretig gebruik van het toilet aan boord. Met mijn levendige verbeelding besluit ik zo weinig mogelijk te drinken. Gelukkig blijft het geurvrij. Aannames, ik weet het. Maar ik hoef voorlopig even niet.

Na 45 minuten stoppen we in Murcia. We moeten er verplicht uit, maar er is nauwelijks tijd voor een drankje of iets dergelijks. Mijn boek biedt gelukkig uitkomst.

Wat een fijne droom!
Yes, we mogen weer. We stappen in en ik ga op een andere stoel zitten, waar ik gelukkig de rest van de reis het rijk voor mezelf alleen heb. De chauffeur rijdt vlotjes door en is vrij ongeduldig voor de andere weggebruikers. Bomen, bergen, de zee in de verte zoeven voorbij. De muziek die in mijn oren past heel goed bij het passerende tafereel. Ik zie me al helemaal in mijn eigen camper rijden, met mijn hondjes natuurlijk. Heerlijk vrij en genietend, meezingend met de muziek, op weg naar fijne bestemmingen, daar waar de zon schijnt, het mooi groen is en waar je lekker kunt wandelen, zwemmen en zonnen. Wat een fijne droom! Eentje die al langer in de lucht hangt, de camper bedoel ik dan. Ik heb al wat campers de revue laten passeren en ik weet al wat ik wil: een occasion – nieuw is namelijk niet te betalen. En vooral een camper waarmee ik gemakkelijk kan manoeuvreren, die veiligheid en enige comfort biedt voor mij en de hondjes. Heerlijk! 

Zijn gesnik is hartverscheurend
Opnieuw hebben we een korte stop van tien minuten, deze keer gewoon langs de weg. Het boek heb ik inmiddels uit en ach, muziek voelt nu fijner om alles in me op te kunnen nemen. 

Iedereen komt weer binnen en er passeert een hevig snikkende, zeer geëmotioneerde oudere man. Mijn hart breekt om hem zo te zien. Twee jonge dames lopen achter hem. Zouden zij bij hem horen? Zijn gesnik is hartverscheurend. Zou hij iemand kwijt zijn? Misschien een plots overlijden waar hij niet op tijd bij kon zijn. Ik weet het niet, maar ik wens hem in stilte licht, liefde en kracht toe.

Hij lacht zijn tandeloze lach
Na het koppen tellen van de chauffeur vervolgen we de reis en stoppen we voor zo’n dertig minuten in Granada. De schemering is ingezet. Het busstation hier is groot en overzichtelijk, met een winkeltje en schone toiletten – gelukkig.  Ik koop wat lekkers en wat te drinken en loop op mijn gemak weer naar buiten. Ik zie wat reizigers onrustig heen en weer lopen, alsof ze niet weten waar ze moeten zijn. Chauffeurs zijn zeer behulpzaam en proberen reizigers zoveel mogelijk te helpen, soms met handen en voeten omdat sommige reizigers geen Spaans spreken.

Ik spreek een Amerikaanse aan. Haar bus naar Málaga blijkt al vertrokken en in onze bus stappen mag niet, je moet vooraf reserveren op dit soort langeafstand-ritten. Regels… De teleurstelling druipt van haar gezicht.

Een man passeert met een bekertje in zijn hand, zoekend naar een afvalbak. Ik wijs hem de weg en hij lacht zijn tandeloze lach en bedankt me gretig. Gevoelsmatig denk ik dat hij blij is dat ik hem zie staan. Ik word blij van zijn dankbaarheid. “De nada señor!” Glimlach ik terug.

Ik verdenk hem van ingetogen blijdschap
Zonder de verdrietige man, de jonge dames en andere reisgenoten (zoals onze snurker) vervolgen we de weg naar eindbestemming Málaga. Ik regel alvast een Uber om mij bij aankomst naar Lauro Golf Apartment Bamboo in Alhaurín de la Torre te brengen. Tijdens het vorderen van de reis houden we elkaar op de hoogte. Bij aankomst moet ik uitkijken naar een zwarte bestelbus en zijn kenteken.

Ik zie bekende wegen opdoemen en weet dat we er bijna zijn. Soepel rijdt de chauffeur ons door het centrum naar het busstation in Málaga. Ook dit station is netjes, fijn en zo op het oog goed georganiseerd. Het uitstappen en mijn koffer pakken verloopt allemaal soepel. Ik bedank de chauffeur in mijn beste Spaans en krijg een brom als antwoord terug. Ik verdenk hem van ingetogen blijdschap dat de reis er ook voor hem op zit. Lange werkdagen met grote verantwoordelijkheid voor veelal toeristen die hem en zijn Spaans niet begrijpen.

Ik voel me bijna weer een tiener
Ik loop met de meute mee naar de uitgang. De Uber-chauffeur staat bij de ingang. Ik loop naar de rits auto’s die zichtbaar staat te wachten. Alleen, waar ik ook kijk, ik zie geen zwarte bestelbus met het opgegeven kenteken. Oh jee…. Ik stuur een berichtje: Ik zie je niet. Gelukkig vertaalt de Uber-app alles in je eigen taal, dus de communicatie loopt vlotjes. Waar ben je? Ik vertel hem wat ik zie en waar ik sta. Blijkbaar sta ik dus niet bij de hoofdingang. Blijf staan waar je bent. Ik kom jou zoeken. Niet weggaan he, en niet bellen! Okay. Hihi, ik voel me bijna weer een tiener…. 

Na veel heen en weer geapp en telefonisch contact – hij spreekt niet goed Engels, en ik bijna geen Spaans – lukt het ons om elkaar te vinden. Excuses over en weer en gegrinnik volgt. De weg naar het appartement Bamboo in Alhaurin de la Torre is er een van chit chat en stiltes. Maar vooral een van vertrouwen.

Dank Alsa buschauffeur en Uber chauffeur Miguel voor het veilig thuis brengen. Volgende keer huur ik een auto. Dat gaat veel sneller. Alhoewel… dan mis ik wel alle belevenissen én kan ik mijn boek niet uitlezen.